سخنرانی رئیس‌جمهور، صدای ملت مقاوم ایران بود
فریدالدین حبیبیان در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ گفت: سخنرانی دکتر پزشکیان در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل را نمی‌توان صرفاً یک سخنرانی معمول دیپلماتیک دانست.
بیشتر بخوانید
وی با بیان اینکه این سخنرانی در شرایطی ایراد شد که ایران همچنان در متن یک رویارویی سخت قرار دارد، افزود: تهدیدهای آمریکا ادامه دارد و سخنان اخیر ترامپ نیز با ادبیاتی تهدیدآمیز، بر استمرار فشار و تقابل تأکید داشت.
دکتری روابط بین‌الملل اضافه کرد: از همین‌رو، سخنان رئیس‌جمهور را باید پاسخ یک ملت مقاوم دانست، ملتی که نمی‌پذیرد میان «تسلیم» و «جنگ» یکی را به او تحمیل کنند.
وی با بیان اینکه این، سخنرانی یک ملت بود، در لباس عزت، حکمت و مصلحت ملتی که هنوز در متن تهدید و جنگ قرار دارد، اما نه از جنگ می‌هراسد و نه از گفتگو برای صلح می‌گریزد، یادآور شد: تأکید رئیس‌جمهور بر اینکه ایران آغازگر جنگ نبوده، اما برای دفاع از خود تا پای جان ایستاده است، دقیقاً نشان‌دهنده پیوند میان دفاع، بازدارندگی و دیپلماسی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی است.
حبیبیان تصریح کرد: پیام مهم دیگر سخنرانی، تفکیک روشن میان مذاکره و تسلیم بود، ایران درب گفتگو را نبسته است، اما مذاکره را در سایه تهدید و زور نمی‌پذیرد.
وی اشاره کرد: این همان نقطه‌ای است که دیپلماسی از انفعال فاصله می‌گیرد و به ابزاری برای صیانت از منافع ملی تبدیل می‌شود.
حبیبیان ابراز کرد: پزشکیان همچنین با طرح مسئله هسته‌ای و اشاره به انحصاری نبودن دانش و فناوری هسته‌ای و نیز استانداردهای دوگانه در قبال رژیم صهیونیستی، پرسشی بنیادین را پیش روی نظام بین‌الملل قرار داد، آیا قواعد جهانی برای همه یکسان است یا قدرت‌های بزرگ همچنان حق دارند برای دیگران قاعده بنویسند و خود را از آن مستثنی کنند؟
در مسئله امنیت منطقه نیز پیام تهران روشن بود، امنیت غرب آسیا را نمی‌توان برای همیشه از بیرون منطقه طراحی کرد. تأکید بر همکاری کشورهای منطقه و مخالفت با تبدیل آبراه‌های منطقه به ابزار فشار، در کنار سخنان رئیس‌جمهور درباره خلیج فارس و تنگه هرمز، نشانه‌ای از تلاش ایران برای تثبیت یک واقعیت جدید ژئوپلیتیکی است.
وی با بیان اینکه در سایه همین ایستادگی، خلیج فارس دیگر آن پهنه‌ای نیست که قدرت‌های استعماری بتوانند آن را ملک سیاسی و امنیتی خود تلقی کنند، گفت: امروز معادلات منطقه‌ای تغییر کرده و ملت‌های منطقه بیش از گذشته بر حق خود برای تعیین سرنوشت و تأمین امنیتشان تأکید دارند.
دکتری روابط بین‌الملل اظهار داشت: از منظر روابط بین‌الملل، این تحولات را باید در متن یک گذار تاریخی در توزیع قدرت جهانی فهم کرد، همان‌گونه که پس از جنگ جهانی دوم جایگاه بریتانیا در نظام جهانی به‌تدریج دگرگون شد، می‌توان فرسایش هژمونی آمریکا را نیز در پرتو هزینه‌های جنگ، یک‌جانبه‌گرایی و مقاومت فزاینده دولت‌ها و ملت‌ها بررسی کرد.
وی با اشاره به اینکه تاریخ روابط بین‌الملل نشان می‌دهد هیچ قدرتی برای همیشه در رأس نمی‌ماند، بیان کرد: و در این میان باید گفت آفرین بر این حکمت و اقتدار بر رئیس‌جمهوری که در تریبون جهانی، هم زبان عزت را به کار گرفت، هم منطق حکمت را و هم مصلحت ایران را در نظر داشت.
حبیبیان توضیح داد: او نشان داد که می‌توان در برابر تهدید ایستاد، از خون شهیدان سخن گفت، از حقوق ملت دفاع کرد و در عین حال راه دیپلماسی را نیز نبست.
وی با تاکید بر اینکه این سخنرانی، صدای یک دولت به تنهایی نبود؛ صدای ملتی بود که شهید داده، رهبر شهید خود را تقدیم کرده، ایستاده و هنوز برای آینده خود تصمیم می‌گیرد، گفت: ایران برای صلح دست خود را دراز می‌کند، اما این دست، دست تسلیم نیست دست ملتی است که ایستاده است.
دکتری روابط بین‌الملل تصریح کرد: می‌توان ایران را تهدید کرد، اما نمی‌توان تسلیم کرد، می‌توان به آن فشار آورد، اما نمی‌توان اراده یک ملت را شکست و شاید تاریخ آینده، این روزها را نقطه‌ای بداند که در آن، در کنار ایستادگی ایران، نشانه‌های افول یک نظم و طلوع نظمی تازه در منطقه و جهان آشکارتر شد.
انتهای خبر/